ขอขอบคุณสำหรับประสบการณ์ครั้งนี้น่ะครับ จากพวกเรา PAUSE ตลอด 5 ปีที่รวมวงกันมา ครั้งนี้ประทับใจที่สุดน่ะครับ จงรักกันและอยู่ใกล้กัน แต่ขอให้มีที่ว่างเพื่อให้สายลมแห่งรักพัดผ่านระหว่างจิตทั้งสอง จากเรา วง PAUSE







ชื่อวง = PAUSE ตำแหน่ง ร้องนำ
ชื่อ = อัมรินทร์ เหลืองบริบูรณ์
ชื่อเล่น =โจ้
วัน/เดือน/ปี เกิด = 14 ตุลาคม 2514
น้ำหนัก = 50 ส่วนสูง 169
ที่อยู่ = 264 ถ.ท่าช้าง อ.เมืองอุทัยธานี จ.อุทัยธานี 61000
พี่น้อง = 4 คน(เสียชีวิต 1 คน) เป็นลูกคนที่ 2
การศึกษา = ป.ตรี วิศกรรมศาสตร์(ไฟฟ้า) สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ
ประสบการณ์ดนตรี = ชนะเลิศประกวดดนตรี Thailand coke music awards 1993(ประเภทขับร้องเดี่ยว)
ผลงานชิ้นแรก = วง Pause อัลบัม Push me again
แนวเพลงที่ชอบ = POP
ศิลปืนที่ชอบไทย = วงชาตรี , คาราบาว
ต่างประเทศ = Mr.Big , U2
นิสัยส่วนตัว = เรียบง่าย (อยากมีชีวิตสงบสุข)
การแต่งตัว = เรียบง่าย
สีโปรด = สีค่อนข้างมืด (เพราะสกปรกยาก)
อาหารที่ชอบ = อาหารไทยทุกชนิด (ยกเว้น เยนตาโฟ)
ชอบสะสม = หนังสือ
สัตว์เลี้ยง = ไม่มี(มีแต่สัตว์ไม่ไ้ด้เลี้ยง อาทิ แมลงสาบ,จิ้งจก มาอยู่ก็ต้องหาเลี้ยงตัวเอง)
ความสามารถพิเศษ = ความรู้เกี่ยวกับดาราศาสตร์ พอสังเขป
ความใฝ่ฝันในอนาคต = เป็นรัฐมนตรี กระทรวงศึกษา
คติประจำใจ = "สู้"

ลงชื่อ ( อัมรินทร์ เหลืองบริบูรณ์ )

................................................................................................................

ถ้วยรางวัล ชนะเลิศถ้วยพระราชทานจากงานโค้กมิวสิคอวอร์ดโดยรับพระราชทานจากพระหัตถ์ สมเด็จพระเทพฯและพระองค์ยังตรัสกับผมด้วยว่า”เก่งมากนะเรา”และเพราะถ้วยใบ นี้ด้วยทำให้ได้มาเป็นพอสในวันนี้

ใบปริญญา ผมได้โควต้าสัตวแพทย์ เกษตรศาสตร์เรียนอยู่ 2ปีรู้สึกไม่ชอบเลยเอนทรานซ์ใหม่ติดวิศวกรรมโยธา เกษตรศาสตร์ และวิศวกรรมไฟฟ้า พระนครเหนือ ก็เรียนควบกันไปผลสุดท้ายไม่ไหวเลยเลือกเรียนที่พระนครเหนือเรียนอยู่ 5ปีจึงจบนับเป็นความภาคภูมิใจที่สุด

กิตติกรรมประกาศ เป็นเด็กกิจกรรมเลยเรียนนานเป็นพิเศษแต่ผลแห่งการทุ่มเทผมก็ได้รับรางวัลนักศึกษาดีเด่นนี้มา

สร้อยพระ ใส่อยู่ตลอดเวลาเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวทางจิตใจ เพราะล้วนแต่เป็นสิ่งที่คนที่เรารักและรักเราให้มา

เล็บ บางคนอาจเก็บเรื่องราวในชีวิตด้วยรูปแต่ตัวผมเก็บมันไว้ในเล็บ ว่ามือนี้ที่จับมือแฟนตอนบอกรัก ตอนบอกเลิก ตอนรับรางวัล รับพระราชทานปริญญาฯลฯมันเป็นบันทึกความทรงจำ

ผม เมื่อก่อนทำทรงเดดร็อคซึ่งตอนทำชุดแรกพอจะเปลี่ยนทรงก็เสียดายไม่อยากทิ้ง เลยเก็บเอาไว้ดูต่างหน้า บางคนเปิดออกมาแล้วร้องกรี๊ดเลยก็มี มันคงน่ากลัว

ถ้วยกาแฟ แฟนเก่าให้ ก็ใช้มาตลอดจนถึงทุกวันนี้

เสื้อ ตัวนี้ชอบมากที่สุด ซื้อมาจากร้านขายของเล่นที่เมืองนอก อยู่ในมุมดาราศาสตร์ไอน์สไตน์เป็นบุคคลที่ผมชื่นชมมากและคิดว่าตัวเองมีส่วนคล้ายเขา รักท้องฟ้าชอบตั้งคำถามไม่ค่อยประสบความสำเร็จในชีวิตรัก(หัวเราะ)

กระเป๋า เพิ่ง ซื้อมาเมื่อไม่นานชอบที่มันเหมือนกระเป๋าช่างที่ขนแต่อุปกรณ์หนักๆแล้วเรา สามารถใช้มันลุยได้ทุกที่โดยไม่ต้องถนอมเลยค่อนข้างโทรมเร็วน้ำหนักโดย ประมาณของกระเป๋าก็สองกิโลครึ่งถึง สามกิโล

ปืน เป็นปืนของคุณตา ตั้งแต่สมัยสงครามโลกครั้งที่ 1 คงผ่านศึกมาเยอะเหมือนกันแล้วก็ตกทอดมายังลูกหลานผู้ชายพอมาถึงผมเลยรู้สึกว่ามันเป็นมรดกชิ้นสำคัญมาก

แผนที่ดูดาว ตอนเด็กชอบปีนขึ้นไปบนหลังคาแล้วนอนดูดาว ที่อุทัยธานีจะเห็นดาวตกบ่อยมากเลยอยากบอกว่าอธิษฐานตอนดาวตกไม่มีผลอะไร(หัวเราะ) พอโตก็เลยเริ่มมาดูหนังสือดูแผนที่ประกอบซึ่งทำให้การดูดาวสนุกยิ่งขึ้น

บัตร บัตรประชาชน บัตรนักศึกษา ฯลฯรู้สึกว่ามันบอกเรื่องราวเราได้ด้วยรูปเหมือนเป็นเครื่องเตือนความทรงจำในแต่ละช่วง

รางวัลจากเบเกอรี่ เป็นเครื่องเตือนสติว่า อย่าเหลิง อย่าระเริง ที่เค้ามอบให้เพราะเราขายได้มากกว่า 100,000ก๊อปปี้เพราะฉะนั้นควรมีความพยายามแต่อย่าทะนงตน

NEWS : พี่โจ้วางแผนสำหรับอนาคตไว้ยังไง จะร้องเพลงไปจนถึงเมื่อไร แล้วถ้าไม่ร้องเพลงแล้วจะไปทำอะไร?
พี่โจ้ : ไม่มีแผนหรอก อ้อ..เก็บตังค์ฮะ ก็คงจะค้าขาย

NEWS : ที่กรุงเทพ หรือบ้านที่ต่างจังหวัด ?
พี่โจ้ : ที่อยากทำคือ อยากทำที่บ้านที่อุทัยธานี เพราะว่าพ่อกับแม่ก็อยู่ที่บ้าน แต่ก็ยังไม่แน่หรอกฮะ ยังไม่รู้ว่าจะเลิกร้องเพลงเมื่อไรเลย นานไม่นานไม่รู้นะ ยังไม่รู้น่ะ ไม่รู้จริง ๆ

NEWS : พี่โจ้ชอบร้องเพลงมาตั้งแต่เมื่อไร ?
พี่โจ้ : ก็เมื่อเด็ก ๆ แล้วพี่ร้องมาตั้งแต่เด็ก ๆ

NEWS : มีอาจารย์ที่เคยสอนพี่โจ้เค้าบอกว่าพี่โจ้ขี้อาย
พี่โจ้ : อาจารย์…ไม่ขี้อาย ขี้อายเหรอ ไม่…ก็ไม่ถึงกับขี้อาย ไม่ขี้อายมาก แต่ว่าคือเด็กเรียบร้อย ไม่ได้แก่นหรือว่าซนอะไรเงี้ย กีฬงกีฬาอะไรก็ไม่ค่อยได้เล่น ปกติเพื่อน ๆ เค้าจะแบบว่า โอ้โห…เตะบอล หรือว่าเล่นกีฬาอะไรกัน เราก็จะเป็นแผนกนั่งดูตัวเล็ก ๆ ไม่ค่อยได้เล่นอะไรมาก

NEWS : ตอนเด็กๆพี่โจ้ชอบร้องเพลงอยู่แล้วเหรอ ?
พี่โจ้ : ก็ร้อง…ร้องเรื่อย ๆ แต่ไม่มีใครรู้หรอกว่าร้องเพลงที่ไหนอะไรบ้าง แม่ยังไม่รู้เลย

NEWS : พี่คิดว่าตัวเองเป็นคนร้องเพลงเพราะม่ะ ?
พี่โจ้ : ไม่อ่ะ คือว่าร้องได้ รู้ว่าร้องได้ แต่ไม่รู้ว่า…อื่ม…เค้าบอกว่าพี่ร้องเพลงเพราะ พี่ร้องเพลงเพราะเหรอ???

NEWS : อื่ม..หึหึ เพราะมากกกกก ทุกคนบอกว่าพี่โจ้ร้องเพลงเพราะ เสียงพี่โจ้มีเอกลักษณ์ ร้องเพราะมาก(ขอย้ำ)
พี่โจ้ : ขอบคุณครับ ขอบคุณมาก พ่อ แม่ยังไม่รู้เลยจนมาออกเทป ออกเทปเหรอ ทำอะไร มาออกเทปทำไม ตกใจ ประกวดเหรอ ประกวดทำไม มีความสามารถทางนี้ด้วยเหรอ

NEWS : แล้วพวกเครื่องดนตรีอย่างอื่นพี่โจ้เล่นอะไรบ้าง ?
พี่โจ้ : เล่นกีตาร์ได้ คือว่าเล่นอยู่บ้านได้ แต่ว่าให้เล่น on stage บนเวทีเนี่ยเล่นไม่ได้ มันต้องเก่งกว่านี้ ถ้าเล่นบนเวทีมันต้องเก่งขั้นหนึ่งอีกระดับหนึ่ง หรือสองสามระดับเลยด้วยซ้ำ

NEWS : พี่โจ้แต่งเพลงอะไรไว้บ้างหรือเปล่าสำหรับงานชุดใหม่ ?
พี่โจ้ : ชุดต่อไปหรือ ไม่ได้แต่งเลยแล้วยังไม่รู้เลยว่าจะทำเมื่อไรเลย

NEWS : อ้าวพี่คนอื่น ๆ เค้าบอกว่าประมาณปีหน้าไง ?
พี่โจ้ : ก็ว่าจะเริ่ม จะเริ่ม แต่ว่ายังไม่เริ่มเลย พี่ก็ยังไม่ได้คิดอะไร ช่วงนี้สมองมันว่าง ๆ ไม่มีปรัชญาชีวิต ไม่มีอะไรเข้ามาในหัวเท่าไร ตอนนี้มีชีวิตแบบเรื่อย ๆ ก็เลยไม่มีอะไรนะ เค้าเรียกอะไรนะ…อืม…ไอ้หัวเรื่องที่จะเอาไปเขียนน่ะ

NEWS : คือเจอพี่โจ้ เห็นพี่โจ้ช่วงนี้รู้สึกว่าเหมือนพี่โจ้มีอะไรคิดอยู่เรื่อย ๆ คือแบบว่าไงล่ะ ดูจริงจังกับชีวิตจังเลย
พี่โจ้ : ก็โตขึ้นนะ ตอนนั้นยังอายุ23 24 25 พึ่งเรียนจบมันไฟแรง มีเวลาที่จะทำอะไรในวัย 20 ตั้งเยอะตั้งแยะ ตอนนี้พี่อายุมากขึ้นจะสามสิบปีนี้ล่ะ ใช่ม่ะ ทุกอย่างก็คิดแล้วว่า นี่เราได้สิ่งที่เราหามาหรือยัง ได้มาแล้วหรือเปล่าได้มาแล้วเหรอ ได้มาแล้ว พอหรือยัง หรือจะทำต่อดี …หึ่ย…อย่างนี้ มีอะไรอย่างอื่นที่เราต้องทำอีกหรือเปล่า อย่างตอนเด็ก ๆ ฝันว่าอยากเป็นวิศวกรหรือเปล่า ต้องกลับไปทำมั๊ยตอนนี้ กลับไปยังทันไหมคิดอะไรไปเรื่อยเรื่องพวกนี้ เกี่ยวกับอนาคตที่ต้องดูแลตัวเอง ในการร้องเพลงแน่นอนมันก็มีความสุขดีอยู่ทุกวัน ๆ แต่บางทีมันก็ โบราณเค้าว่าไว้ก็มีส่วนถูกต้องอยู่บ้าง เป็นอาชีพที่ไม่ค่อย..อืม..อะไรนะฮะ..เป็นหลักฐานได้มากนัก เป็นรายได้ประจำที่มันแน่นอน อาจจะมีบางคนบางท่านหลุดวงโคจรนี้ไปแล้ว สามารถสร้างเนื้อสร้างตัวได้นี่ก็มี พี่ไม่เถียง แต่ว่าโดยส่วนใหญ่แล้วจะแพ้ใจตัวเอง พี่อยู่ในช่วงทดสอบอยู่ ว่าจะรอดไหม ในการเล่นดนตรีเนี่ย จะต้องมีความเข้มแข็งมากเลย หรือแบบตั้งเป้าหมายในชีวิต ชีวิตพี่จะไม่เป็นหลักเป็นฐานอะไรมาก ชีวิตร่อนเร่ไปทั่วประเทศไทยปี ๆ นึง อะไรเงี้ย…ก็อืม รถไฟเรือเมล์ลิเกตำรวจ โบราณเค้าว่าไว้

NEWS : อืม…แล้วทางวิศวะที่เรียนมาล่ะ ?
พี่โจ้ : นี่หล่ะก็คงต้องตัดล่ะ ก็เสียดายเหมือนกันนะ เสียดายเหมือนกัน แต่อายุเท่านี้แล้วนะจะไปเริ่มใหม่ แต่พี่ก็ทำงานอดิเรก แต่ว่างานอดิเรกของพวกวิศวะต้องใช้เงินพอสมควรที่จะต้องซื้อเครื่องมือ เครื่องวัดได้ครบมาทำงานอดิเรกพวกนี้ได้ต้องใช้เงินเป็นหมื่นเป็นแสนเหมือน กัน

NEWS : ทำรับเหมาก่อสร้างดิพี่
พี่โจ้ : ก็เจ๊งฮะ เจ๊ง อย่างพี่ไม่ได้หรอก ก็คงต้องเก็บไว้เป็นงานอดิเรก หึหึ…จะไปประมูลรับเหมาเนี่ย อย่างพี่นี่มัน…มันกลายเป็นคนสองโลกไปแล้ว โลกหนึ่งจะอยู่ในโลกของนักดนตรี ที่มันจะมีจินตนาการหน่อยใช่ม่ะ อีกโลกหนึ่งต้องไปอยู่ในโลกของฟิสิกส์ ของตัวเลข ของทางวิทยาศาสตร์ใช่ม่ะ ต้องมีเหตุผล ถ้าเราไปดูตึก ตึกหนึ่งเนี่ย หรือต้องสร้างตึกตึกหนึ่ง หรือต้องออกแบบไฟฟ้าเนี่ย เดี๋ยวมันจะจินตนาการมากไปในโลกของความเป็นจริงเนี่ย มันไม่ต้องใช่อะไรพวกนั้น มันไม่ต้องการจินตนาการอะไรมากมาย มากนัก ..หึหึ คงจะต้องพัง ตึกคงจะไฟไหม้น่าดู

NEWS : ก่อนที่พี่โจ้จะร้องเพลงอะไร อย่างที่ร้องประจำอยู่ตอนนี้ต้องมาหัดร้องก่อนหรือเปล่า ?
พี่โจ้ : ไม่ฮะ…ถ้าเป็นเพลงของเราเอง ถ้าร้องที่ร้านจะเป็นเพลงที่พี่ร้องได้อยู่แล้ว แล้วก็เป็นเพลงที่พี่ชอบ มันจะประหยัดเวลาซ้อม ดนตรีมันมีเยอะพี่จะไม่มีเวลามานั่งแกะที่ยากมาก ๆ แล้วก็เพลงที่ยากมาก ๆ ก็จะใช้ในโอกาสทั่ว ๆ ไปได้ยากเหมือนกัน อย่างเพลงที่พี่ใช้อยู่น่ะก็ร้องได้เรื่อย ๆ

NEWS : แล้วตอนนี้งานประจำของพี่โจ้ คือที่ร้านพี่ตุ๊ก
พี่โจ้ : ที่เดียวเลยร้านพี่ตุ๊ก คือจะไม่ค่อยได้รับงานที่เป็นคนเดียวมากละ อยู่กับวงมันส์ดี

NEWS : มีน้อง ๆ เขาสงสัยว่าพี่โจ้จะออกอัลบั้มลูกทุ่งหรือเปล่า ?
พี่โจ้ : ไม่ฮะ ไม่มี เขาคงไปได้ยินพี่ร้องเพลงลูกทุ่งที่ไหนมา

NEWS : มีอะไรจะฝากถึงน้อง ๆ แฟนคลับหรือเปล่า
พี่โจ้ : อืม…ก็มีอะไรก็ถามเข้ามา ก็จะพยายามหาทางติดต่อให้

NEWS : แล้วเมื่อไรพี่โจ้จะเข้าไปดูใน web site บ้างล่ะ ?
พี่โจ้ : ก็จนกว่าพี่จะซื้อคอมพิวเตอร์ละกันนะ…ยังไม่มีเลย เป็นนักศึกษาชาววิทยาศาสตร์ที่ห่วยมากในเรื่องคอมพิวเตอร์

จบการคุยกึ่งสัมภาษณ์อย่างคร่าวๆ เพราะพี่โจ้ต้องกลับไปร้องเพลงต่อ